حس سکوت نه برای آرامش که که سکوت سر شار از ناگفته هاست.

 حس گمکرده ای که گمشده ای ندارد(شاید هم دارد).

حس محو شدن نه تملک.

و شاید هم:
حس دوست داشتن نه عشق که اولی بینایی را می دهد و دومی می گیرد.

و...

حس باران نه برای خیس شدن که برای چتر شدن.

دلیری کجا نام او اشکبوس                همی برخروشید بر سان کوس

بر آهیخت رهام گرز گران                   غمی شد ز پیکار دست سران
به گرز گران دست برد اشکبوس         زمین آهنین شد سپهر بنوس

   .
   .
   .
به رستم بر آنگه ببارید تیر                تهمتن بدو گفت:بر خیره خیر
بزد بر برو سینه اشکبوس         سپهر آن زمان دست او داد بوس
قضا گفت گیرو قدر گفت ده        فلک گفت احسنت و مه گفت زه

کشانی هم اندر زمان جان بداد       چنان شد که گفتی ز مادر نزاد

 سوال مهم تر اینکه از کجایم به کجا؟مذهب چیست؟بزرگتر که شدم فهمیدم مرگ فقط برای دیگران نیست و یافتن پاسخ این سوال ها(ی اکثرا بی جواب) برایم حیاتی تر شد.

واقعیت اینست که همه گان پذیرفته اند زندگی بی هدف نیست،و این یک احساس درونی است.اما چه هدفی و چگونه؟؟دو دسته اندیشمند در طول تاریخ بوده اند:آن ها که پیک حق بوده و دسته دیگر خود تحلیل کرده و نتیجه گیری یا توجیه نموده اند.دسته اول همیشه به تلاش در کاستن فاصله بین انسان و خدا مبادرت ورزیده اند.آن ها با قاطعیت از هدفمندی آفرینش اظهار اطمینان کرده، ولی سطح پایین آگاهی مردم آن زمان اجازه مطرح شدن سوالات اساسی را نداده و ما نیز امروز با کوله باری از تناقض ها و سوال های بی جواب به آن ها دسترسی نداریم.دسته دوم خود دو دسته اند:عرفا و فیلسوفان.

فعالان عرصه عرفان مدعی بوده اند که از راه دل خدا را شناخته و وجود او را اصلا لمس کرده اند.سخنانی به زبان آورده اند که از قدرت درک بقیه افراد خارج است (انا الحق--اشتباه نکنید،این جمله امروز و پس از سال ها توجیه شده و نه تفسیر!).آن ها در اجتماع ظاهر نشده،به چالش کشیده نشدند.امروز هیچ یک از اشعار و سخنان قصار آن ها قابل تفسیر برای ما نیست و هیچ مشکلی را حل نمی کند.

-فلسفه کار ها بهترند.آن ها بارها به بن بست رسیده اند.برخی ناامید شده و لب به اعتراض گشوده اند ودیگران مطالعات خود را افزایش داده و ایمان خود را حفظ کرده اند که همگی قابل احترام و نوشته های آن ها جای مطالعه و بحث دارند.(نیچه - دکتر شریعتی)

امروز مذهب نه وسیله وصل به خالق بلکه ابزار تفکیک انسان ها به چند دسته شده!در این میان عده ای با افتخار از مسلمان بودن خویش ابراز خوشنودی می کنند و مدعی اند که نیازی به مطالعه بیش از قران نیست و جایگاه شان بهشت است.آن ها کتاب اسمانیشان را مدعی تمام علوم کشف شده و نشده می خوانند(غافل از آنکه هیچ علمی از قران قابل استخراج نیست-قران کتاب انسان ساز است).پیرونما های موسی ادعای تسخیر عالم در آینده نزدیک را دارند و در این راه تمام حقوق انسانی را زیر پا گذاشته اند.و....
اما من و شما چه باید کنیم؟به کدامین صراط باید مستقیم شد؟مذهب باید:
-به ارتقای ارزش ها کمک کند.
-در مواجهه با مشکلات و تناقض ها انگیزه ایمان باشد.
-معیار تشخیص حق از باطل باشد.
-و مهم تر،انگیزه زیستن باشد.
اگر مذهب من از روی شمشیر است به کار نیاید!مذهب من باید همیشه و همه جا محرک من در درک واقعیتها باشد، نه مروج فرهنگ سستی و عزا.این را اسطوره فلسفه ایران(و شاید جهان) بهتر گفته:"مذهب اگر قبل از مرگ به کار نیاید،بعد از مرگ هم به کارنخواهد آمد".
اما مذهب من چه می تواند باشد؟اسلام؟ شیعه؟ نه!این بازی با واژه هاست.این ها بهانه استعمار است.مذهب من از من مذهبی ام است!(از احوال و باورهای درونم) هم کیشان من آنانند که ایمان دارند.مهم نیست چگونه.رهبر من خداست و همه فرستاده هایش.من پیرو همه انسان های نیکم.نماز اگر می خوانم بهانه ایست برای عرض ارادت به خالقم.هر جای دیگر این کره هم که زاده می شدم بهانه ای(شاید به گونه ای متفاوت تر) می یافتم.مرزهای جغرافیایی چگونه ملاک انسانیت است؟

این مذهب با این ویژه گی ها چه نام دارد؟؟کدامین مذهب است که می توان همه انسان ها را زیر چتر آن جمع کرد؟؟

پی نوشت: واژه "مذهب" به وفور در متن بالا دیده می شود!شرمنده و معذرت..!جور دیگه ای نمی شد.

گویند خداوند اول آب را آفرید،سپس باران را،بعد دریا را و در آخر فکر کرد که چه نیافریده... و حوا را برای آدم آفرید..واین سرمنشا سوالات بی جوابی است که چرا اول آدم بعد حوا و... و...

ملت روم جزء اولین مللى است که قوانین مدنى را وضع نمود (حدود 400 سال قبل از میلاد). با این حال زنان را از موضوع قانون هاى انسانى خارج دید. زنان در امت هاى متمدنى نظیر چین و هند، مصر قدیم و ایران نیز وضعیت بهترى ندارند.چالش برابری زن و مرد از همان آغازین دوران شکل گیری زندگی بشر تا به امروز وجود داشته است. نخستين بار، واژه فمينيسم در يك متن پزشكى به زبان فرانسه، براى تشريح گونه اى وقفه در رشد اندام ها و خصايص جنسى بيماری مردى به كار رفت كه تصور می شد از خصوصيات زنانه يافتن بدن خود در رنج بود. سپس الكساندر دوما، نويسنده فرانسوى، اين واژه را در جزوه اى با عنوان «مرد و زن»، در مورد زنانى به كاربرد كه به گونه اى ظاهرا مردانه رفتار می كردند.اما از سال 1920 که زنان در آمریکا حق رای یافتند نفس تازه ای در روح فمینیسم دمیده شد.«فمينيسم» و ادعاي هميشگي آن در تساوي بي‌قيد و شرط زن و مرد ، ادعایی است که توجه بسياري را به خود مشغول کرده است.اما از نظر بنده زن امروز با دو مشکل اساسی روبروست :کم توجهی به او در کتاب های آسمانی و حقوق نا برابر در جوامع مذهبی شرق- سرخوردگی از عدم وجود یک الگوی پوششی در جامعه غیر مذهبی غرب و احساس نباز به او برای تزئین مراسم رسمی و غیر رسمی.

مبهوتم از اینکه دیه آن که بهشتم زیر پای اوست ، نصف دیه من است.مخاطب سوره زنان(نسا) مردان اند!!!حجاب به آنان توصیه می شود تا پیام خدا را به زنان برسانند ونکته بسیار جالب آن که:زنان مذهبی نوعی تفکر "آنتی فمینیستی" در سر می پرورانند!

سوال این جاست: آیا به واقع می توان حقوق و جایگاه این دو نیمه خلقت را یکسان گرفت؟ شاید می توان گفت در همه اعصار، سعی در ایجاد نوعی مصالحه بین مذهب و آزادی برای زن ناکام مانده است.قوانین بسیاری وضع و فسخ شده که یکی دیگری را نقض می کرده!هنوز یا با لزوم حجاب مواجهیم یا با ممنوعیت آن!این نشان می دهد از نظر دولتمردان دنیای کنونی، پوشش زن تاثیر مستقیمی در تحولات جامعه آنان دارد و ...

بااین وجود زنان در هیچ برهه زمانی تاریخ (و البته جامعه مدنی ایران امروز) جهت گیری فکری مستقلی در این مورد نداشته اند.آن ها همیشه یا سکوت می کنند و یا ترجیح می دهند افکار مردانه به خود گیرند.همیشه دنبال نوعی از جنس مخالف اند که او را نردبان ترقی خویش قرار دهند.معیار یک دختر برای ازدواج،موقعیت اجتماعی و مالی مرد،معدل کل،توانایی در نفوذ به گروه های اجتماعی یا سیاسی رتبه ارشد و... بسته به شرایط و سلیقه های مختلف است.واین خود به خوبی نشان می دهد که شاید ذات آفرینش مشکل دارد و پیام سوره نسا هر چند تلخ ولی واقعیت دارد!با این اوصاف به نظر می رسد فعلا این چالش به جایی نخواهد رسید.

و مطلب پایانی:فمینیسم فقط تعدیل روابط نیست ،برابری واقعی است.ای کاش فعالان این مکتب بدانند برابری واقعی در سایه باز تعریف حقوق زن و شخصیت او و الگوسازی مناسب مقدور است.